Iako je žvakaća guma sada neizostavni deo popularne kulture, istorija otkriva fascinantnu priču o inovacijama, slučajnim otkrićima i globalizaciji.
Iako danas deluje kao potpuno uobičajen proizvod, dostupan gotovo svuda i često se koristi bez mnogo razmišljanja, žvakaća guma ima mnogo zanimljiviju pozadinu nego što se na prvi pogled čini.
Njena istorija seže hiljadama godina unazad, a njena namena se menjala zajedno sa kulturnim i tehnološkim razvojem.
Pored porekla, sve više interesovanja privlače i njena nutritivna svojstva – posebno pitanje koliko kalorija zapravo sadrži i da li ima uticaj na apetit i svakodnevne prehrambene navike, piše Popular Science.
Kalorije u malom pakovanju
Kada je reč o kalorijama, ključna razlika leži u tome da li je žvakaća guma sa šećerom ili bez šećera. Jedna žvakaća guma bez šećera obično sadrži između dve i pet kalorija, koje uglavnom potiču iz šećernih alkohola kao što je sorbitol. S druge strane, verzije sa šećerom mogu imati i do 11 kalorija po komadu.
Kalorična vrednost žvakaće gume je naizgled zanemarljiva, ali redovna konzumacija može dovesti do značajnog unosa. Dva komada žvakaće gume obložene šećerom dnevno mogu dodati do 6.700 dodatnih kalorija godišnje.
Istovremeno, sam proces žvakanja troši energiju – tokom jednog sata žvakanja, telo može sagoreti oko 11 kalorija. Sa žvakaćim gumama bez šećera, potrošnja kalorija može biti čak i veća od unosa.
Istorija žvakaćih guma
Žvakanje nije samo moderna navika, već ima duboke korene u istoriji. Arheolozi u Finskoj otkrili su komad brezove smole star oko 6.000 godina, sa tragovima ljudskih zuba, što se smatra najstarijim dokazom prakse žvakanja.
Drevne civilizacije su koristile razne prirodne supstance u tu svrhu. Stari Grci su žvakali mastiku, smolu javora, dok su Maje i Asteci koristili čikl, mlečni sok sapodile, kako bi održali zube čistima i osvežili dah.
Razvoj modernih žvakaćih guma počeo je u Sjedinjenim Američkim Državama. Prvi komercijalni proizvod bio je „State of Maine Pure Spruce Gum“, koji je 1848. godine prodavao Džon B. Kertis. Inspiraciju za svoj proizvod pronašao je u tradiciji severnoameričkih Indijanaca, koji su žvakali smolu smreke .
Međutim, ključna figura u istoriji žvakaćih guma je pronalazač Tomas Adams. Njegova priča počinje neobičnim susretom sa prognanim meksičkim predsednikom, Antoniom Lopezom de Santa Anom, koji mu je predstavio čikl, nadajući se da će ga koristiti kao jeftinu zamenu za gumu. Nakon niza neuspelih eksperimenata, Adams je imao još jednu ideju.
Shvatio je da se čikl može žvakati. Godine 1871. patentirao je mašinu za pravljenje žvakaće gume i lansirao „Adams New York Chewing Gum“. Kasnije je dodao ukuse popularnoj žvakaćoj gumi „Blck Jack“, a njegov „Tutti-Frutti“ je postao prvi proizvod te vrste koji se prodavao u automatima u metro stanicama.
Prava žvakaća guma pojavila se tek 1928. godine, kada ju je izumeo Volter Dimer, računovođa u „Fleer Chewing Gum Company“.
Njegova žvakaća guma, nazvana „Dubble Bubble“, bila je manje lepljiva i rastegljivija od prethodnih verzija. Dobila je karakterističnu ružičastu boju jer je to bio jedini pigment koji je Dimer imao pri ruci u to vreme.
Popularnost žvakaće gume dodatno su povećali marketinški stručnjaci poput Vilijama Vriglija mlađeg, kao i svetski ratovi. Američki vojnici su koristili žvakaću gumu za smanjenje stresa i održavanje oralne higijene, što je učinilo poznatom širom sveta.
